De rabarber is al heel lang bekend in onze streken. Niet als groente, maar als geneesmiddel. De gedroogde wortels werden gebruikt tegen maag- en darmklachten, of als laxeermiddel.  Het was een heel zeldzaam product en gedroogde rabarberwortels was daarom duurder dan opium of saffraan.

Tot de 19e eeuw was in Europa niet bekend waar de rabarber vandaan kwam of hoe de plant er uit zag. Het was de Russische ontdekkingsreiziger Przewalski die als eerste ontdekte waar de plant in het wild groeide: op de steppen van Mongolië en China. Hij bracht de plant naar het westen, waar het al snel zijn weg vond naar de Victoriaanse siertuinen in Engeland. Pas later ontdekte men dat de stengels eetbaar waren. In Engeland werd het zelfs een rage om zo vroeg mogelijk rabarber op de markt te brengen. Door de planten in verwarmde kassen te kweken, was het zelfs mogelijk om rond Kerstmis verse rabarber te eten. In de streek tussen Leeds, Wakefield en Morley werd veel rabarber geteeld, en het gebied werd daarom de Rhubarb Triangle genoemd.

De plant overwinterd als wortelstok onder de grond. In februari/maart komen de eerste bladeren. De stengels kunnen tot ongeveer eind juni geoogst worden. Daarna bevatten ze teveel oxaalzuur.